21 آذر ماه 1390 :

دوشنبه بود ...

من دوشنبه ها دانشگاه کلاس دارم . اما اون روز خواب موندم و نرفتم دانشگاه .

اون روز وقتی به سالار زنگ زدم یه جای شلوغ و پر سر و صدایی بود . بهش گفتم نرفتی سرکار ؟؟ گفت : نه ...

پرسیدم کجایی ؟ گفت : بیرون ... اون روز صبحانه تخم مرغ و سیب زمینی خورد ... اونم بیرون از خونه ... خیلی تعجب کردم !!

اما باز هم چیزی نگفتم . فکر کردم تو خونه دچار مشکل شده و یا از چیزی ناراحت بوده اومده بیرون .

بهش چیزی نگفتم و ازش چیزی نپرسیدم تا بعد ...

خلاصه رفتم حمام ، ناهار خوردیم ، من یه فیلم سینمایی هم نگاه کردم و به سالار هم هر از گاهی اس می دادم و جواب می داد .

حدود ساعت 3-4 بعدازظهر بود که بهش گفتم میرم بخوابم ...

اونم گفت باشه منم میرم حمام ...

چند لحظه بعد بهش زنگ زدم جواب داد ....

ازش پرسیدم میری حمام گوشیت رو هم با خودت می بری ؟؟

گفت : نه الان از حمام می ذارمش بیرون ...

باز هم خیلی تعجب کردم تا حدی که بهش گفتم : سالار مشکوک میزنی !!

خندید و هیچی نگفت ...

من بهش گفتم : فیلمی که نگاه کردم خیلی وحشتناک بود ... یه موجودات ریز وحشتناکی از زیر تخت می اومدن بیرون و ...

اونم دعوام کرد چرا نگاه کردی و نخواب ، حالت بد میشه ...

گفتم باشه و قرار شد اونم زود از حمام بیاد بیرون .

یکم منتظرش موندم و اس نداد ... بعد خوابم برد .

وقتی بیدار شدم هوا تاریک شده بود و ساعت حدود 6 بود . 

نه بهم اس داده بود و نه زنگ زده بود .

نگرانش شدم و بهش زنگ زدم ... گفتم کجایی ؟؟ گفت بازار ...

بازم تعجب کردم ... گفتم داری چیکار می کنی ؟؟ و گفت چیزی میخوای برات بخرم ؟؟

بهش گفتم برام جوراب خوشگل بخره ...

ازم سراغ خاله رو گرفت ... گفتم نیستش . تهرانه ... با خاله چیکار داری ؟؟

گفت : هیچی ... حالا که خاله نیست ...

گفتم : سالار چی شده ؟؟ کجایی تو ؟؟

گفت:  شاهین شهرم . اومده بودم ببینمت حالا که خاله نیست .

آخه قرار بودی روزی که همدیگه رو می بینیم من با خاله برم و اون با مامانش بیاد .

داشتم سکته می کردم . بدنم یخ شده بود . نمی دونستم باور کنم یا نه ...

شکه شده بودم اساسی !!!

اصلا توقع شنیدن چنین خبری رو نداشتم . موقع فوت مامان بزرگ منتظرش بودم اما نیومد ...

چهلم منتظرش بودم اما باز هم نیومد ....

روز تولدم هم منتظرش بودم که بازم نیومد ...

الان ؟؟ اصلا منتظرش نبودم . همیشه می گفت یه روزی بی خبر میام و بهت زنگ میزنم میگم شاهین شهرم بیا ببینمت !!

باور کردنی نبود بعد 2 سال با هم بودن .... بعد از 2 سال دوری ... 2 سال با یه عکس زندگی کردن .... بی خبر اومده بود .

نمی تونستم باور کنم ...

مغزم هنگ کرده بود ...

اصلا نمی تونستم برای خودم تحلیلش کنم ...

خیلی جا خورده بودم ...

اصلا نمی تونستم حرف بزنم ، فکر کنم ، تصمیم بگیرم باید چیکار کرد ...

اولین باری بود توی زندگیم که همچین چیزی رو تجربه می کردم ... و قرار بود برم سر قرار با یه پسر ...

دست و پام رو خیلی گم کرده بودم .

رفتم از اتاق بیرون و دیدم مامان خونه نیست . بهش زنگ زدم و گفتم کجایی که خونه پدربزرگم بود . همون موقع که داشتم باهاش حرف میزدم یه دفعه به ذهنم خطور که بهش بگم کتاب دوستم دست منه و اون رو می خواد و باید برم بهش بدم .

بر اساس اطمینان کاملی که مامان به من داشت و می دونست اهل هیچی نیستم و راست میرم و راست میام و بهش دروغ نمیگم گفت باشه برو و بعدش بیا اینجا که با هم بریم خونه .

اومدم به دوستم زنگ زدم و ازش پرسیدم اوضاع چه طوره؟؟بگیر بگیر نیست ؟؟ کافی شاپ امن ؟؟ که گفت برو خیالت راحت .

دوباره زنگ زدم سالار و بهش گفتم کجایی ؟؟ گفت نمی دونم ولی می دونم مرکز شهرم و بلدم راهی که اومدم رو برگردم .

بهش گفتم از یکی بپرس . که آقاهه گفت فردوسی . بهش گفتم برو سر فردوسی و برو پاساژ تخت جمشید ، طبقه پایین ، زیر پله ها .. تو کافی شاپ بشین تا من بیام .

خودم هم سریع آماده شدم و چند تا از کادوهاش رو که تو کیفم جا میشد برداشتم و زنگ زدم به آژاس و رفتم .

جلوی پاساژ پیاده شدم و از پله ها رفتم پایین ...

وسط پله ها بودم که دوستم( شیرین )  منو دید و اومد جلو و سلام و احوال پرسی و رو بوسی . با خانواده شوهرش بود . اومده بودن جهزیه بخرن . سالار هم زنگ زد کجایی ؟؟ گفتم من تو پاساژم . تو کجایی ؟؟  گفت اون دست خیابان .

هر کاری کردم نیومد و مجبور شدم خودم برم . دیدمش از اون دست خیابان داره میاد این طرف . شناختمش .

دعواش کردم که چرا نمیاد تو پاساژ ؟؟

فقط نگاهم می کرد و هیچی نمی گفت ... یه لحظه شک کردم که شاید اشتباه گرفتم . اومدم بهش بگم ببخشید آقا شما رو با یکی اشتباه گرقتم . که اسمم رو گفت . مطمئن شدم خودشه . گفت : نمیام . خیابان رو نشونم داد و گفت بیا این طرفی بریم . بیا راه بریم .

اما من نمی تونستم چنین کاری رو انجام بدم اگه کسی ما 2 تا رو با هم می دید چی میشد ...

ولش کردم و رفتم تو پاساژ و گفتم بیا ... مثلا داشتم مغازه ها رو نگاه می کردم اما منتظر بودم که بیاد .

اومد و از پله ها رفت پایین و بعدش رفت تو کافی شاپ ...

منم که از بالا داشتم نگاهش می کردم پشت سرش راه افتادم و رفتم تو کافی شاپ ....

نشستیم روبه روی هم ...

 من از استرس و نگرانی داشتم می مردم ...

و با هر باز و بسته شدن در کافی شاپ قلبم می ریخت پایین اما جرات این رو نداشتم سرم رو بر گردونم ...

انقدر دلشوره داشتم و دست پاچه شده بودم که نمی دونم چیکار می کردم .

تا حدی هول شده بودم که وقتی دیدمش سلام نکردم و وقتی هم از هم جدا شدیم خداحافظی نکردم .

تنها کاری که می کردم این بود که سعی کنم خودم رو آروم نشون بدم ...  ولی تو دلم غوغا به پا بود ....

سالار دقیقا برعکس من بود ...

اصلا نمی تونست روی صندلی بشینه ... هیجان زده بود ...  نمی تونست باور کنه من رو به روش نشستم .

همش می گفت دوست داره بدو ... و این منم که دارم کنترلش می کنم ...

حس مشترک باور نکردن وجود هر دوی ما رو پر کرده بود .

فکر کنم حدود 2 ساعت پیش هم بودیم . 3 تا شیر کاکائو سفارش دادیم ...

3 تا بودنش دلیل داشت !!! نه از روی اشتباه بود و نه چیز دیگه ای ....

سالار نصف شیر کاکائوی من رو خورد .. . دقیقا از جای دهنی من ...

گفت : شیر کاکائو با طعم توت فرنگی ...

اون انگشتم رو که توی بچگی گرفته بود لای در رو بهش نشون دادم . بوسش کرد ...

از اون به بعد انگشتم رو نگاهش می کنم ... بوش می کنم ... آخه بوی عشقم رو میده ....

جای لب هم نفسم رو روی انگشتم حس می کنم .

تازه من انگشتش رو هم گاز گرفتم ... محکم محکم ....

آخه می خواست دست بزنه به لب و صورتم ... نامحرمیم هنوز !! هنوز زوده برای این کارها ...

کادوهاش رو بهش دادم ... اما دوست نداشت بگیره و آخر هم بازشون نکرد ... خودش با اتوبوس اومده بود و چمدونش قرار بود با هواپیما بیاد اما چون هوای اونجا بد بود پروازها انجام نشد ، چمدونش هم نیومد که بتونه کادوهای من رو بده .

مامانی هم بهم زنگ زد و مجبور شدم که بلند بشم و برم . با هم اومدیم بیرون و سالار برام تاکسی گرفت و حسابش کرد و من رفتم خونه بابابزرگم و قرار شد خودش هم بره هتل .

خیلی ناراحت و نگران مامان بودم . از سوال و جواباش . دوست نداشتم بازم بهش دروغ بگم . مطمئن بودم فقط کافیه تو چشمام نگاه کنه تا ته دلم رو میخونه . خدا رو شکر برق ها رفته بود تا دوباره وصل بشه من یکم خودم رو جمع و جور کردم .

بعدشم با خاله ام رفتیم چکمه خریدیم . فقط میخواستم از مامان دوری کنم که چشمام رو نخونه .

اومدم خونه و نشستم بقیه کادوهاش رو جلد کردم که فردا ببرم بهش بدم .

به مامان گفتم که فردا میرم شهریه دانشگاهم رو میریزم . و به این بهونه می تونستم برم سالار رو هم ببینم .

22 آذر ماه 1390 :

صبح زود بیدار شدم ... البته تا صبح خوابم نبرد ... همش خواب و بیدار بودم . اما سالار توی راه خیلی خسته شده بود . 15 ساعت توی راه بود . خوابید . می دونستم ماکارونی دوست داره .  و ظهر قرار بود برگرده . چون مرخصی نداشت . می دونستم هم غذای بین راه رو هم دوست نداره بخوره . من که خوابم نمی برد . دلم هم می خواست دست پختم رو بخوره . برای همین بلند شدم و براش ماکارونی درست کردم . قشنگ ریختم توی ظرف و براش ته دیگ هم گذاشتم . قاشق و چنگال هم توی یه پلاستک جداگانه .

آماده شدم ... کادوهاش رو برداشتم ... غذاشم برداشتم و آژانس گرفتم و راه افتادم .

قبلش هم به سالار گفته بودم که از بانک برام نوبت بگیره که خیلی معطل نشیم . خدا رو شکر بانک خلوت بود و زود کارم رو انجام دادم . از سالار هم خواسته بودم که یه چمدون بخره که بتونه کادوهاش رو با خودش ببره .

بعد از بانک با هم رفتیم همون کافی شاپی که دیشب رفته بودیم .

امروز هر دو تامون آرومتر بودیم . و از با هم بودن بیشتر لذت بردیم . با آرامش دیدمش ... بیشتر عاشقش شدم ... 

همیشه می گفت : وقتی منو ببینی پشیمون میشی ... اما این طوری نبود ... پشیمون نشدم ..

عاشق و دلباخته چهره اش نشده بودم که بخوام با دیدنش نظرم تغییر کنه ...

2 سال ندیده عاشقش بودم و حالا هم که دیده بودمش بیشتر دوستش داشتم . حس می کردم علاقه ام بهش بیشتر شده .

دوست داشتم ساعت ها بشینم و فقط نگاهش کنم ...

باهاش خیلی راحت بودم ... برام غریبه نبود ... نا آشنا نبود ... حس می کردم تا حالا 100 بار دیدمش ...

کم نیست ... 2 ساله دارم باهاش زندگی می کنم ... با تمام وجودم و با تمام سلول هام این 2 سال پیش خودم احساسش می کردم .

بوی تنش برام آشنا بود ... همیشه با بوی تنش مست میشدم ...

عکس مامان و خاله و داییش رو نشونم داد .

بهش زنگ زدم می خواستم ببینم روی گوشیش چه اسمی می افته ...

شماره ام  رو با الدوزم ذخیره کرده بود .

اونم به من زنگ زد و عکسی که گذاشته بودم و اسمش و آهنگ گوشیم که فقط مخصوص شماره های خودشه رو گوش کرد .

سالار دوست داره خانومش چادری باشه ... منم چادر زدم و رفتم ... روز قبلش همون طوری رفتم پیشش که همیشه بیرون میرم و امروز چادر زدم که به هر 2 صورت من رو ببینه ... بهش میگم کدوم رو بیشتر دوست داری ؟؟ میگه : هر 2 تاش خوبه . گفتم : تو که چادر دوست داری ... گفت : اون طوری هم خوبی ...

بستنی شکلاتی خوردیم با کیک شکلاتی ...

من می ذاشتم دهنش ...  از قاشق دهنی هم خوردیم ...

سالار با تعجب نگاه می کرد که دهنیش رو خوردم . اونم آدم بد دلی مثل من ....

2 تا عروسک خوشگل برام خریده بود . 2 تا نی نی ناز ... یه دختر و یه پسر ...

انقدر خوشگلن که حد نداره ... دوست داشتم بپرم بغلش و ببوسمش اما نمی شد ...

2 تا هم بازی که دیگه تنها نباشم و بهونه نگیرم که چرا همش سرکاری ...

برای مامان و خواهر و برادر و مامان بزرگ و پدربزرگ و زن داداشش کادو گرفته بودم .

همه رو با کادوهای خودش براش چیدم تو چمدون.

وقتی که بهش گفتم سالار دیگه بریم داره دیرم میشه ... اشک تو چشماش حلقه زد ...

قلبم رو آتیش زدن ... گفتم : ببینمت .... تو چشم هام نگاه کن ...

هاله های اشک تو چشماش بود ...

گفتم : اشک هات رو نبینم ...

روش رو ازم بر گردوند . سرش رو انداخت پایین ...

دوست داشتم بشینم زار زار گریه کنم ...  اما به جز اینکه رفتن براش سخت تر میشد هیچ فایده ای نداشت ...

با هم از کافی شاپ اومدیم بیرون ... سوار تاکسی شدیم تا من رو برسونه ...

باهم رفتیم محل کار دوست من ... میخواستم هم بازی هام رو بذارم پیشش تا بعدا بتونم ببرم خونه ...

از همونجا به مامان زنگ زدم و گفتم که اومدم پیش دوستم .

به ذهنم رسید که به مامان بگم این رو دوستم برام گرفته .... دلم نمی اومد از یادگاری های عشقم جدا بشم ...

با خودم آوردم شون خونه ...

موقعی که جلوی محل کار دوستم از هم جدا شدیم باهاش خداحافظی نکرد م .... حتی پشت سرم رو نگاه نکردم که رفتنش رو نبینم ...

دلم نیومد باهاش خداحافظی کنم ...

نه من و نه اون ، هیچ کدوم مون از خداحافظی خوش مون نمیاد ....

می دونستم این خداحافظی یعنی جدایی ...

یعنی مدت ها دوری ...

یعنی باز هم تنهایی ...

وقتی رفتن عزیزانم رو می بینم احساس می کنم این آخرین دیداره ...

فکر می کنم که دیگه نمی تونم ببینم شون ...

مامان بزرگ وقتی رفت دیگه برنگشت ...

هر چی گریه کردم دیگه نگاهم نکرد ...

نمی خواستم این یکی رو هم از دست بدم . نه بهش گفتم خداحافظ و نه رفتنش رو نگاه کردم ...

خیلی وقت پیش وقتی که سالار سرباز بود قلبم رو دادم با خودش ببره محل خدمتش که دوری من آزارش نده .

اما هر وقت خودش از من دور میشه قلبش رو نمیده به من که دلتنگی نکنم .

از دستم ناراحته ...

میگه چرا خداحافظی نکردی ؟؟؟

چرا برنگشتی و نگاهم نکردی ؟؟

کم رفتنت رو دیده بودم همه کسم ؟؟

کم پشت سرت گریه کردم زندگیم ؟؟

تا کی باید جای خالیت رو ببینم ماه من ؟؟

چند بار با رفتن بشکنم نازم ؟؟؟

ضعیف شدم ... خانوم مثل چینی بند زده شده ... دیگه محکم نیست ... دیگه قوی نیست ...

از وقتی دیدمش دلم می خواد همیشه با هم باشیم. از اون به بعد همش بهونه ی دوریش رو می گیرم .

تا حالا چون ندیده بودمش طاقت می آوردم . اما حالا نمی تونم این همه مسافت رو تحمل کنم ...

سخته ... خیلی سخته ... داشتن و نداشتن خیلی سخته ... نبودن و دوری خیلی خسته ...

روزی که برای اولین بار رفت بیمارستان بستری بشه کفت 4 سال وقت میخواد .

گفت : تو این مدت اگه دست تمیزی سمتت دراز شد ، گلم بذار بچیندت .

2 سال از اون 4 سال گذشت ...

2 سال هر دستی سمتم دراز شد با خارهام دستش رو زخمی کردم ...

2 سال تو رو توی بدترین شرایط جسمانی دیدم ...

خم شدم اما نشکستم ...

ترسیدم اگه رفتنت رو با چشم های خودم ببینم  بشکنم ...

ترسیدم بنویسم اولین دیدار ...

ترسیدم اولین دیدار بشه آخرین دیدار ...

ترسیدم توی این 2 سال باقی مونده دق کنم ...

ترسیدم دلم صبوری نکنه و باهام راه نیاد ...

اولین باری که داشتی می رفتی بیمارستان رو یادته ؟؟

خدا حافظی نکردی ...

حتی گوشی رو قطع نکردی ...

گذاشتیش روی میز و رفتی ...

اما من هیچ وقت برای این کارت سر زنشت نکردم ...

منم ایستادم و رفتنت و دور شدنت رو نگاه کردم ...

تو هم برنگشتی اشک های منو ببینی ...

اون روز هم منم همین حال و هوا رو داشتم ... مثل روزی که تو داشتی می رفتی بیمارستان ...

بعد از مدتها امروز جرات کردم و ماجرای اولین دیدارمون رو نوشتم .

بخاطر تو ...

بخاطر اینکه خجالت کشیدم یه بار دیگه وقتی ازم می پرسی ماجرای اون روز نوشتی ؟؟ بهت بگم : نه !

ترسیدم قلبت بشکنه و پیش خودت فکر کنی حتما براش مهم نبوده که ننوشته ...

اما فکر نکردی حتما خانوم قدرت نوشتن نداره ...

فکر نکردی شاید می ترسم بنویسم از اولین دیدار ...

از 2 سال روز شماری کردن برای اولین دیدار ...چون نمی دونم کی می تونم بنویسم دومین دیدار ...

بعد هر دفعه بیام اینجا و تاریخ رو نگاه کنم بگم چرا دیگه نیومد ؟؟

اون که قول داده بود زود میاد ..

 

ساعت هاست دارم می نویسم و با هر کلمه ای که  تایپ می کنم  ریزش اشک هام داره بیشتر میشه ...

سرم از درد داره منفجر میشه ... چشم هام هم خیلی درد میکنه  ...

دیگه نمی تونم بیشتر از این بنویسم  قشنگم ... ببخشید فرشته ی من .

 

نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم دی 1390ساعت 19:1 توسط ستاره و عشق ستاره | |